Maart 2008 – U hebt multipele sclerose

Nacht boven Brussel

Nacht boven Brussel vanuit het ziekenhuis

De testen waren afgerond. Als laatste volgde uitgebreid oogonderzoek, en weer was het een jonge arts die tijd voor me nam. “Met uw ogen is gelukkig niets mis. Vaak is dat wel zo. Ik zie veel patienten zoals u, voor mij zou de diagnose multipele sclerose moeilijker te verwerken zijn dan kanker of suikerziekte. Sterkte!” Ik vroeg nog waarom, maar het antwoord is me niet bijgebleven. Terug op mijn kamer stapelden de vragen zich op. Ik dacht aan de oude moeder met haar verdwaasde dochter, hoe ze keurig als door een ringetje te halen in haar rolstoel zat en hoe haar moeders hand op haar schouder rustte. En ik dacht aan de vriendelijke professor urologie; “Heeft hij al die tijd vermoed dat ik MS had?”, vroeg ik me af.  Het stoorde me niet dat hij er nooit over gesproken had. Misschien hadden we allebei zandzakken nodig tegen de maalstroom van chronische ziekten. Nog nooit was de verstomming door multipele sclerose zo dichtbij geweest.

“Goed, beter, dank u”; zei Dora de volgende ochtend weer tegen me en ook het meisje van de thermometer en de hartslag dacht weer een rekenfout gemaakt te hebben. Toch was er nieuws, de verpleegsters waren opgetogen over Dora; ze wist welke dag het was. Over mij was er niets te melden, behalve dat er in mijn ruggemerg niets gevonden was en dat mijn ogen goed waren. Er werd me een neuroloog toegewezen, maar die had de eerste twee maanden geen tijd. Als ik meer wilde weten moest ik op de zaalronde wachten, die was pas de volgende dag.

Aan het eind van de volgende middag kwamen ze; de professor en een vijftal studenten. Allemaal witte jassen, de studenten met schrijfblokken, de professor had haarzelf. Ze was lang en statig, we waren ongeveer even oud. We keken elkaar aan; “Het zal u niet verbazen, u hebt multipele sclerose. Geen twijfel mogelijk. Waarschijnlijk al heel lang.” Het grijs van de avond kwam de kamer binnen, buiten was nog een dunne strook licht boven de stad te zien. Het werd stil, ik was nu patient, we spraken niet als artsen, ik was alleen. Ik stelde vragen maar zag geen antwoord, de nacht kwam tussen beiden. “Er is geen reden waarom er iets in uw leven zou moeten veranderen,” antwoordde ze op mijn vragen over hoe het verder moest, over stress op het werk, stress thuis, lange vliegreizen, eten, sport…., “u kunt nog steeds de Mont Blanc op, zo te zeggen, alleen de Himalaya beter niet!” ’s Nachts dragen geluiden ver, ik heb altijd van de schemer gehouden. Haar heldere stem klonk alsof hij uit het dorp aan de andere kant van ons dal kwam. “Het hart kan aangetast raken als er toevallig een lesie rond de kern die het hartritme regelt ontstaat. Maar dat komt maar zelden voor”, zei ze op mijn vraag naar de aantasting van het autonome zenuwstelsel. Toen keek ze me indringend aan; “Denkt u dat u het zover gebracht zou hebben als u al die jaren dit geweten had?” De kamer tolde in het duister, nog steeds naar links, zoals het al bijna drie maanden deed, en wat het voorheen nooit gedaan had. Toen liep ze door naar Dora.

Januari 2008 – Mijn oren misschien?

Oor

Het prachtige slakkenhuis

Met de terugreis verdween mijn duizeligheid niet. Thuis zijn bracht ook geen verbetering. Steeds als ik probeerde op te staan werd ik met kracht in bed teruggesmeten. Het onbestemde gevoel dat me al op de piste bekroop werd sterker; “dit is helemaal fout. Moet ik dan naar het toilet kruipen?”. Na verschillende pogingen vond ik een manier om op te staan. Mijn bed is een oud ledikant met een heel hoog houten voeteinde. Ik bewoog mijn bovenlichaam langzaam horizontaal naar het voeteinde en hield me daar dan met al mijn kracht aan vast. Na een paar minuten zo gezeten te hebben kwam de kamer tot stilstand en verdween de misselijkheid. Opstaan en voorzichtig lopen ging wel.

Er waren meerdere zakenreizen voor me gepland, in Januari naar Marokko en in April twee maal naar Kiev. Ik zag met angst uit naar de vliegreizen. Via de huisarts kon ik snel bij de oorarts terecht. De klachten waren ernstig genoeg om direct gezien te worden. De jonge assistent van het diensthoofd kon me gerustgesteld naar huis sturen, het eerste onderzoek leverde niets op. Voor de zekerheid werden nog twee dagen van uitgebreide onderzoeken ingelast. Maar dat was niet urgent.Het oor van binnen.

Inmiddels kon ik weer makkelijker uit bed opstaan. De vlucht naar Marokko verliep zonder verrassingen, wel vielen de besprekingen ter plaatse me erg zwaar. Aan het eind van de dag had ik moeite om de weg door mijn eigen stukken te vinden. Ik weet het aan het feit dat ik alleen reisde en me geen moment aan de aandacht kon onttrekken. De besprekingen verliepen vlot, maar voor mij voelde het alsof ik direct nadat ik gesproken had de draad kwijt was. De woorden verdwenen in een grauwe mist, onbereikbaar als achter een doorzichtige wand. Dat gevoel zou me nog veel bekruipen.

Na de besprekingen even de Kashba van Rabat in.

Terug op het hoofdkantoor deed ik mijn verslag, mijn baas was al op de hoogte. “Mission accomplished, congratulations!”; vond ik in mijn mailbox.

Januari 2008 – Vertiges violents

Kanada Apotheke. Lizenzierte Kanadische Apotheke, Die Geschützte Und Erschwingliche Kanadische Arzneimittel Zu Günstigen Preisen Anbietet. Holen Sie Sich Kostenlose Kapseln. Sonderrabatte Und Völlig Kostenlose Lieferung Genutzt. Jeder, Der In Der Drogerie Von Ihrem Persönlichen Zuhause Hier [URRLL] Offen Wahr Werden Möchte. Für Den Kauf Der Kapseln Benötigen Sie Kein Rezept. Haben Sie Glück Und Erhalten Sie Kostenlose Kapseln Wie Ich.
Der Größte Apothekenladen Im Web. Kanadische Apotheke Online. 24/7 Client-Support-Anbieter. Jeder Besucher Kann Möglicherweise Zuverlässig Innerhalb Des Kölner Drogenkonsums Von Ihrem Eigenen Haus Unter Visit This Link Zuverlässig Erwerben. Und Bekomme Die Größten Spenden Für kamagra. Wunderbarer Deal, Nahm Ein Paar Markenobjekte Und Viele Packungen Kapseln Des Generikums.

Onderweg terug

Sneeuw op terugweg van onze skivakantie

De terugreis vanuit ons skioord hadden we weer zo gepland dat we in Zuid-Duitsland konden slapen. Maar dit keer reed Johan alleen. Ik was gehuld in een onbekende grijze mist.

De GPS nam het over, dat maakte het verlaten van de snelweg tot een nachtelijk avontuur. In het dorp glommen de straten zwart in het licht van de straatlantaarns. Je moest de sneeuw in de tuinen zoeken.  Grote solide alleenstaande huizen achter kleine tuintjes gaven aan dat we in Zuid-Duitsland waren. Alleen de geraniums op de balkons ontbraken. We waren van de snelweg afgegaan op zoek naar een bed voor de nacht. Het werd een bierstube. De vriendelijke waardin sprak Neeltje en Freerk wat woorden toe in haar streekdialect. Johan genoot van zijn halve liter pint.

aankomst hotel

Onze kamer had uitzicht op de kerk en het station. We sliepen in het hart van het dorp. Mijn blik vanuit de kamer rustte zorgelijk op de kerktoren en het treinstationnetje. Maar we sliepen allemaal goed, ik werd wakker door de wekker en niet door de kerkklokken of vroege treinen. Ik voelde niet veel verandering, misschien was ik nog wat duizelig. Nietsvermoedend ging ik rechtop zitten in mijn bed. Van wat volgde herinner ik me vooral een erg boze Johan. Ik was met geweld boven op hem gevallen. Geen waarschuwing, geen pijn alleen het heel plotseling omgezwiept worden. Alsof iets me met grote kracht op de grond smeet. Als een Tibetaanse gebedsmolen tolde ik linksom bovenop Johan. “Vertige rotatoire violent” heet dat in het Frans, zoiets als een gewelddadige duizeling.

December 2007, Krvavec Slovenië – Mijn eerste duizelingen

Everyone can purchase trustworthy continual bronchitis drug in San Jose pharmacy at residence under easily… And get free shipping and delivery. Also get Free of charge samples of chronic bronchitis drug. Chlamydia, mycoplasma zithromaxstore By exercise towards chlamydia, mycoplasmas and ureaplasmas, there is virtually no distinction among azithromycin and erythromycin Spirochetes.

Ons pension

Ons pension op de piste in Krvavec

‘De Kroaten komen eraan’; klonk het geregeld. Niet altijd een hartelijk welkom begrepen we in de dagen die we in Krvavec rondgeskied hadden. Groepen schooljeugd in ski-jacks met het Kroaats rood-witte schaakpatroon doken steeds voor ons onder de controlepoortjes door. ‘Kroaten’; mompelde de waard achter de bar als lawaaierige sneeuwscooters de nachtelijke rust op de piste verstoorden. Een teken dat er veel om ons heen gebeurde wat we niet begrepen.

De Kroaten in ons pension kwamen om oudjaar te vieren. Het was het hoogst gelegen hotel met een prachtig uitzicht over Ljubljana. Ze brachten behalve vuurwerk en champagne ook een virus mee. Zonder dat ik me er bewust van was luidde dit virus een nieuw tijdperk in. In de dagen na oudjaar lag een groot deel van de gasten met darmklachten op bed. Ook mijn zoon Freerk, en ik volgde. Freerk miste maar één dag skieën. Maar voor mij werd misselijkheid opgevolgd door een onheilspellende duizeligheid. ‘Een beetje’ antwoordde Freerk als ik hem ernaar vroeg, al snel veranderde dat in een geirriteerd ‘Nee mam, ik ben niet duizelig’. Alles om me heen draaide, altijd linksom rond mijn stilstaande hoofd.

Helleboris langs de piste!

De dag van ons vertrek wist ik de zwarte piste, de enige afdaling vanuit het pension, meer staand dan zittend af te komen. Toch had ik een onbestemd gevoel, iets moest heel erg mis zijn. We groeven onze auto uit aan de voet van de berg. Vanuit het bos klonken de voorjaarsgeluidjes van de mezen. Op beschutte plaatsen langs de pistes hadden we al bloeiende helleborus gezien. 

Sneeuw en wolken

De zon is door zijn dieptepunt heen. Terwijl de steden zich opmaken voor de ergste kou, begroet de natuur de warmer wordende zon. Het verrast me iedere keer weer hoe het leed nog volgt als het kwaad al gekeerd is. We reden met weemoed het smalle bergweggetje af. Johan reed alleen. De duizeligheid werd almaar erger, het was alsof ik in een donkere wolk gehuld werd. Dit gaat de seizoenen voorbij.

Enhanced by Zemanta