Januari 2008 – Mijn oren misschien?

Oor

Het prachtige slakkenhuis

Met de terugreis verdween mijn duizeligheid niet. Thuis zijn bracht ook geen verbetering. Steeds als ik probeerde op te staan werd ik met kracht in bed teruggesmeten. Het onbestemde gevoel dat me al op de piste bekroop werd sterker; “dit is helemaal fout. Moet ik dan naar het toilet kruipen?”. Na verschillende pogingen vond ik een manier om op te staan. Mijn bed is een oud ledikant met een heel hoog houten voeteinde. Ik bewoog mijn bovenlichaam langzaam horizontaal naar het voeteinde en hield me daar dan met al mijn kracht aan vast. Na een paar minuten zo gezeten te hebben kwam de kamer tot stilstand en verdween de misselijkheid. Opstaan en voorzichtig lopen ging wel.

Er waren meerdere zakenreizen voor me gepland, in Januari naar Marokko en in April twee maal naar Kiev. Ik zag met angst uit naar de vliegreizen. Via de huisarts kon ik snel bij de oorarts terecht. De klachten waren ernstig genoeg om direct gezien te worden. De jonge assistent van het diensthoofd kon me gerustgesteld naar huis sturen, het eerste onderzoek leverde niets op. Voor de zekerheid werden nog twee dagen van uitgebreide onderzoeken ingelast. Maar dat was niet urgent.Het oor van binnen.

Inmiddels kon ik weer makkelijker uit bed opstaan. De vlucht naar Marokko verliep zonder verrassingen, wel vielen de besprekingen ter plaatse me erg zwaar. Aan het eind van de dag had ik moeite om de weg door mijn eigen stukken te vinden. Ik weet het aan het feit dat ik alleen reisde en me geen moment aan de aandacht kon onttrekken. De besprekingen verliepen vlot, maar voor mij voelde het alsof ik direct nadat ik gesproken had de draad kwijt was. De woorden verdwenen in een grauwe mist, onbereikbaar als achter een doorzichtige wand. Dat gevoel zou me nog veel bekruipen.

Na de besprekingen even de Kashba van Rabat in.

Terug op het hoofdkantoor deed ik mijn verslag, mijn baas was al op de hoogte. “Mission accomplished, congratulations!”; vond ik in mijn mailbox.