Het prachtige slakkenhuis
Met de terugreis verdween mijn duizeligheid niet. Thuis zijn bracht ook geen verbetering. Steeds als ik probeerde op te staan werd ik met kracht in bed teruggesmeten. Het onbestemde gevoel dat me al op de piste bekroop werd sterker; “dit is helemaal fout. Moet ik dan naar het toilet kruipen?”. Na verschillende pogingen vond ik een manier om op te staan. Mijn bed is een oud ledikant met een heel hoog houten voeteinde. Ik bewoog mijn bovenlichaam langzaam horizontaal naar het voeteinde en hield me daar dan met al mijn kracht aan vast. Na een paar minuten zo gezeten te hebben kwam de kamer tot stilstand en verdween de misselijkheid. Opstaan en voorzichtig lopen ging wel.
Er waren meerdere zakenreizen voor me gepland, in Januari naar Marokko en in April twee maal naar Kiev. Ik zag met angst uit naar de vliegreizen. Via de huisarts kon ik snel bij de oorarts terecht. De klachten waren ernstig genoeg om direct gezien te worden. De jonge assistent van het diensthoofd kon me gerustgesteld naar huis sturen, het eerste onderzoek leverde niets op. Voor de zekerheid werden nog twee dagen van uitgebreide onderzoeken ingelast. Maar dat was niet urgent.
Inmiddels kon ik weer makkelijker uit bed opstaan. De vlucht naar Marokko verliep zonder verrassingen, wel vielen de besprekingen ter plaatse me erg zwaar. Aan het eind van de dag had ik moeite om de weg door mijn eigen stukken te vinden. Ik weet het aan het feit dat ik alleen reisde en me geen moment aan de aandacht kon onttrekken. De besprekingen verliepen vlot, maar voor mij voelde het alsof ik direct nadat ik gesproken had de draad kwijt was. De woorden verdwenen in een grauwe mist, onbereikbaar als achter een doorzichtige wand. Dat gevoel zou me nog veel bekruipen.
Terug op het hoofdkantoor deed ik mijn verslag, mijn baas was al op de hoogte. “Mission accomplished, congratulations!”; vond ik in mijn mailbox.
Over Julie de Leeuw
Ik ben Julie, echtgenote, moeder van twee prachtige kinderen en werkend in “Europa”. Geboren in Oost-Nederland, groeide ik met veel zussen en broers op in een groot huis midden in het bos. De dagen vulden zich met indianengevechten, tekenen, ponies en paarden, maar vooral met het bos. “Arts” was mijn eerste grote keuze; van “kunst” zou ik niet kunnen bestaan. Mijn studie was een wilde tijd, voor vrienden was ik “crazy lady”. Als het maar even kon trok ik de grens over, en belandde zelfs als orthopedie research fellow op een renbaan in de US. Met het afstuderen verdwenen ook de uitdagingen; in 1985 stonden voor vrouwen slechts tweederangs baantjes open. In die dwalende tijd ontmoette ik mijn man, een zeiler die heel wat stormen doorstaan had. We trouwden, droomden over een kwekerij op zee, kregen twee kinderen, werkten overdag en sportten s'avonds. Ondertussen rondde ik een tweede studie af; landbouwkunde. Via een tussenstop in België was het plan oesters te kweken in Ierland. Maar het roer ging weer om. België bood een unieke kans om in de keuken van Europa mee te draaien. Mijn man verbouwde een huis en zette een bedrijf op. Mij ging het voor de wind, ik maakte deel uit van het management en dong mee naar de hoofdprijs.
In Maart 2008 viel het doek; multipele sclerose. Al als tiener draaide het me een rad voor ogen. Mijn verleden herleeft; achter de onrustige geest schuilt een zich door mijn hersenen vretend spook. De dagen zijn gevuld met een voltijdsbaan, mijn dierbare MS-vrije wereld, de ontdekkingstochten van mijn tieners en een zoektocht naar een nieuw leven. Om niet ook tegen vooroordelen te moeten strijden heb ik bijna niemand ingelicht. Er is immers behalve een lodderoogje nog niets te zien. Vooral de nooitaflatende “brain-fog”, vermoeidheid en depressies spelen me parten. Inmiddels heb ik een adviesfunctie. Een stuk rustiger, maar de cognitieve druk is een nieuwe uitdaging voor mijn gewonde brein.
Om de vertrouwelijkheid te beschermen kunnen namen en plaatsen veranderd zijn.
Profielschets
Naam: Julie de Leeuw
Geboren: Augustus 1958, Oost-Nederland
Opleiding: Medicijnen, Landbouwkunde
Baan: Europese belangenorganisatie
Woonplaats: Brussel
Hi
Klinkt heftig! Veel sterkte ermee, je kunt er zeker van zijn dat ik alle ontwikkelingen goed ga volgen. Blijf vooral posten en veel succses,
Liefs Carolien