Een duif
Zaterdag 19 September 2009.
Iemand mompelde wat over een gebroken huwelijk en een lange nacht. Ik keek op, drie banken verder hield een grote slungelige jongen zich staande in het middenpad. ‘Mijn ouders zijn uit elkaar’, herhaalde hij toonloos, ‘ze hebben me op straat gezet.’
Even slingerde de metro hem wild heen en weer. Hij verzette zich niet. ‘Doe wat!’, wrong zich door mijn gedachten. Een van de twee jonge meisjes tegenover mij dook in haar tas. Ze moesten hun eerste loon nog verdienen. ‘Ik ken nog zo’n jongen’, vertelde ze haar vriendin terwijl ze al het losse geld in haar hand schudde.
Aan de andere kant van het gangpad zat een meisje met een hoofddoek. Ze haalde een banaan uit een grote zak met allerlei huishoudartikelen aan haar voeten. Ik dacht aan mijn kinderen, ik gaf niets, ik sloeg een blad om.
Die jongen heeft zijn leven al verloren, vertelde ik mezelf terwijl ik de metro uit vluchtte. Door zijn ouders bij het straatvuil gezet. Wie zijn er dan nog? De bedelbroeders van Franciscus zongen over honger, vogels en vuur. Ze lachen me uit, dacht ik.
In mijn ooghoek dook een duif op. Het dier lag op de rug met de vleugels uitgespreid rond zijn kop. Op de ingevallen ogen zat al een glimmende groene vlieg. Sprak Gabriël, de aartsengel, de doodsengel? Ik probeerde weg te komen. Plots bewoog zijn linkerpoot.
Ik voelde zijn schim achter me. Met een ruk draaide ik me om en strekte mijn hand uit, de laatste wagon verdween in het gat. Toen liep ik op de vogel toe, leefde hij nog? Kon ik helpen? Zijn poot bewoog nog heftiger. De borst schokte. Zwartgele torren, doodgravers, vluchtten onder het lijk. Ik hield in, even was de duif dood, toen werd de aangevreten poot weer opgeheven.
Een doodgraver en een dode vogel
Over Julie de Leeuw
Ik ben Julie, echtgenote, moeder van twee prachtige kinderen en werkend in “Europa”. Geboren in Oost-Nederland, groeide ik met veel zussen en broers op in een groot huis midden in het bos. De dagen vulden zich met indianengevechten, tekenen, ponies en paarden, maar vooral met het bos. “Arts” was mijn eerste grote keuze; van “kunst” zou ik niet kunnen bestaan. Mijn studie was een wilde tijd, voor vrienden was ik “crazy lady”. Als het maar even kon trok ik de grens over, en belandde zelfs als orthopedie research fellow op een renbaan in de US. Met het afstuderen verdwenen ook de uitdagingen; in 1985 stonden voor vrouwen slechts tweederangs baantjes open. In die dwalende tijd ontmoette ik mijn man, een zeiler die heel wat stormen doorstaan had. We trouwden, droomden over een kwekerij op zee, kregen twee kinderen, werkten overdag en sportten s'avonds. Ondertussen rondde ik een tweede studie af; landbouwkunde. Via een tussenstop in België was het plan oesters te kweken in Ierland. Maar het roer ging weer om. België bood een unieke kans om in de keuken van Europa mee te draaien. Mijn man verbouwde een huis en zette een bedrijf op. Mij ging het voor de wind, ik maakte deel uit van het management en dong mee naar de hoofdprijs.
In Maart 2008 viel het doek; multipele sclerose. Al als tiener draaide het me een rad voor ogen. Mijn verleden herleeft; achter de onrustige geest schuilt een zich door mijn hersenen vretend spook. De dagen zijn gevuld met een voltijdsbaan, mijn dierbare MS-vrije wereld, de ontdekkingstochten van mijn tieners en een zoektocht naar een nieuw leven. Om niet ook tegen vooroordelen te moeten strijden heb ik bijna niemand ingelicht. Er is immers behalve een lodderoogje nog niets te zien. Vooral de nooitaflatende “brain-fog”, vermoeidheid en depressies spelen me parten. Inmiddels heb ik een adviesfunctie. Een stuk rustiger, maar de cognitieve druk is een nieuwe uitdaging voor mijn gewonde brein.
Om de vertrouwelijkheid te beschermen kunnen namen en plaatsen veranderd zijn.
Profielschets
Naam: Julie de Leeuw
Geboren: Augustus 1958, Oost-Nederland
Opleiding: Medicijnen, Landbouwkunde
Baan: Europese belangenorganisatie
Woonplaats: Brussel
